Polityka_blog_top_bill_desktop
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot1
Polityka_blog_top_bill_mobile_Adslot2

O autorze

Andrzej Celiński – socjolog, opozycjonista w PRL, polityk w wolnej Polsce. Urodzony w 1950 r. w rodzinie demokratycznej o wyraźnie liberalnej kulturze, konsekwentnie antykomunistycznej, choć laickiej i lewicującej. Wczesna inicjacja polityczna: harcerz 1 WDH im. Romualda Traugutta, w wieku 16 lat współorganizator manifestacji patriotycznej w czasie obchodów Millenium Chrztu Polski. Od 1967 student socjologii, relegowany za Marzec 1968. W 1968/1969 student Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Równocześnie robotnik w chłodni w wytwórni szczepionek.

Studia ukończył w Warszawie w 1973 roku, pracą o teorii anomii Roberta Mertona (promotor profesor Stefan Nowak). Od 1972 r. asystent w Zakładzie Problemów Społecznych i Socjotechniki w Instytucie Profilaktyki Społecznej i Resocjalizacji UW (kierowanym przez profesora Adama Podgóreckiego). Wyrzucony z uniwersytetu za działalność polityczną w lutym 1977 r., pracował w budownictwie, powrócił na UW, do Instytutu Socjologii, w grudniu 1980 r. (zakład profesora Jana Malanowskiego), gdzie pracował, z przerwami na internowanie i urlop bezpłatny, do wyborów czerwcowych w 1989 roku.

W 1970 r. organizator zbiórki krwi dla rannych na Wybrzeżu, podpisywał listy w sprawie zmian w Konstytucji w 1975 r., animator i sekretarz Rady Programowej Latającego Uniwersytetu i Towarzystwa Kursów Naukowych (1977-1980), członek KSS „KOR” (1978-1981).

W „Solidarności” kolejno: sekretarz Prezydium MKZ Gdańsk, sekretarz Krajowej Komisji Porozumiewawczej, szef gabinetu Lecha Wałęsy, sekretarz Krajowej Komisji Wyborczej, sekretarz Prezydium Krajowej Komisji Porozumiewawczej, organizator I Zjazdu NSZZ „Solidarność”.

Internowany 13 grudnia 1981 r. (do 7 grudnia 1982). Wydawca i członek redakcji podziemnego kwartalnika „21”, wydawca raportu „Polska 5 lat po Sierpniu”, współpracownik Lecha Wałęsy, sekretarz (wraz z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi oraz Henrykiem Wujcem) Tymczasowej Rady „Solidarności” (1987-1989), członek Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie, uczestnik obrad „Okrągłego Stołu” (współprzewodniczący, wraz z Leszkiem Millerem, podstolika młodzieżowego).

Organizator pierwszej podróży Lecha Wałęsy do Stanów Zjednoczonych Ameryki (listopad 1989).

Senator I i II kadencji, Poseł II, IV i VI kadencji. Sekretarz Obywatelskiego Klubu Parlamentarnego. Wiceprzewodniczący Unii Demokratycznej (1993-1994), Sojuszu Lewicy Demokratycznej dwóch kadencji (1999-2004), Przewodniczący Rady Politycznej SDPL (2004-2007), przewodniczący Partii Demokratycznej (2012-2015). Od 1 stycznia 2016 bezpartyjny, na politycznej emeryturze. W latach 2001-2002 minister kultury.

Felietonista „Nowego Życia Gospodarczego” (sześć lat w latach 90.), „Przeglądu” (cztery lata na przełomie wieków), „Rzeczpospolitej” (rok). Artykuły w: „Gazecie Wyborczej”, „Trybunie” oraz w prasie lokalnej, bloger prawicowego portalu Salon24 (pełny rok – sam zrezygnował), Onet-Autorzy (pełny rok – z niego zrezygnowali).